Lustrumweekend 2005

Mijn Lustrum begon in januari. Tijdens de jaarvergadering werd mij gevraagd om iets met de boekjes te doen. Ik zei: ja, leuk! Besefte toen niet dat het zo veel lees-uren zou kosten. Ben bij nr. 1 begonnen tot nr. 74. Het was vreselijk leuk en ik voelde me daarna heel erg Motorsien.

Het is net of al die jaren in een film weer over mijn netvlies gingen, echt genieten. De kick die we voelen als die buddy tussen onze benen glijdt, en dan liefst een twee cilinder of zo’n oude BMW die zo fijn trilt! In het begin al die stoere vrouwen op oude motoren, nu is dat heel wat anders. Ze worden steeds nieuwer en duurder, en de vrouwen zijn nog steeds stoer maar ook vrouwelijker. We sleutelen zelden meer op een weekend, maar praten nu over bandentypes, PK‘s , wegligging, bochten-techniek, circuit-ervaringen enz.

Ik hoor ook steeds vaker gesprekken over wat er nou echt in onze Sienen omgaat. Stof waar je wat mee kunt, stof die leidt naar begrip en acceptatie voor elkaar, een echt luisterend oor. Dit laatste is wat me opviel in de oude Motorsien boekjes: soms zaten we allemaal op één lijn en even later weer helemaal niet! Is dit het antwoord misschien op het feit dat het ene moment het Sien-boekje vol staat met Wima info, het volgende met ruzie-verhalen over wat de Wima allemaal fout doet!

Het is heel apart wanneer je die boekjes achter elkaar leest, dan is het een golf beweging. De ene kapitein geeft nu de richting aan, morgen de andere, met dus ook een andere richting. Ik bemerk in de wandelgangen van de Wima dat het daar al net zo gaat. Wie legt mij uit wat het verschil in gevoel is, wanneer je met een bordje Wima op je rug rijdt of met een bordje Motorsien?

Ik weet dat wij geen bestuur hebben en zij wel, die mag je voor je houden. Ik rijd heel graag motor, en vraag me af of we niet eens samen als motorclubs wat kunnen organiseren? Behalve voor het motorrijden ga ik naar weekeinden om heerlijk met vrouwen onder elkaar te zijn. Zo door de jaren heen leer je een aantal mensen goed kennen en dat vind ik erg waardevol, vooral omdat we dezelfde hobby uitoefenen: MOTORRIJDEN!

Het lustrumweekend was super. Ik ben op de vrijdagavond gekomen uit het Friese. Rij het terrein op bij Marijn en Ariann en dan duikt er een joekel van een Triumph op vanuit het weiland. Hoezo duur?! Hoezo veel power?! Wat een ding, echt geweldig! Maar toch jammer dat die Kawa 1200 die ze had daarvoor moest wijken.

Er is al een flinke groep dames aanwezig. We eten lekkere soep en brood met veel brie! Ik ben erg benieuwd wat het weekeinde me brengt, duik mijn slaapzak in en word met een zonnetje wakker. Het ontbijt staat al klaar in de omgetoverde oude veeschuur. Hier is enorm veel werk verricht. Een groot compliment aan de dames die er een heuse feestschuur van gemaakt hebben!

Elske en Cootje zijn al druk in de weer om groepjes te vormen: snelle, middelmatig en slo rijders! Rond twaalf uur vertrekken we. Het is een superrit in een omgeving die voor mij als Friese helemaal nieuw is. Langs de Lek en Linge. Als we het over mooi gaan hebben, nou, daar is het mooi! Al dat water, dan bedoel ik die rivieren met daarlangs knotwilgen en bijzondere huizen. Heb echt zitten kwijlen op mijn fiets. Friesland is ook mooi, maar dit straalt wat anders uit.

De lunchstop was bij een oud kasteel of zoiets .. ik was meer onder de indruk van de groep Harley-rijders die er zat. Het waren er vast wel veertig. En zij waren weer onder de indruk van Motorsien! Tja, da’s even wennen, alleen dames. En dan ook nog op zware motoren. Dat gaf dan ook het nodige commentaar. Ook het weer ging in onze positieve bui mee, een lekker windje en goeie temperatuur om te rijden.

Eenmaal terug was onze kok al druk met het avondmaal. We kregen een voorproefje van stokbrood met heerlijke tapenade. Wijntje erbij, wat wil een mens nog meer! Zo ook het eten bleek later, was al net zo bijzonder en heerlijk. Een mooi gezicht al die Sienen aan de lange tafel, ik geloof dat ik er 43 geteld heb! Hier en daar een toespraak, en/of een bedankje voor werkzaamheden die de dames voor de club gedaan hebben.

Daarna barstte er een heuse disco los. Jammer dat het wat koud bleef in de schuur, die dikke truien zijn toch wat minder spannend. Buiten stonden twee vuurtonnen die voor veel warmte zorgden; dit was dan ook een gewilde plek. Ik heb daar hele mooie gesprekken gehad, gesprekken waarin geen oordelen zitten, maar die vertellen wat je omgeving met jou doet. Wat er dan met je gebeurt, en hoe dat voelt. Communicatie is het moeilijkste wat er is: wanneer spreek ik dezelfde taal als degene die tegen me over zit? Maar ook hier komt een eind aan, en na nog wat dansen duik ik mijn slaapzak in.

Zondag rijden we nog een fijne rit, bijna net zo mooi als gisteren. Langs Oudewater, waar ik het niet kan laten om even bij mijn vriendin binnen te wippen voor een bakkie met de andere motormuizen uit mijn groepje. We vervolgen de route, en de weergoden zijn weer met ons. Het gaat niet hard, ja, ik kan ook langzaam rijden! Het verstand komt met de jaren zeggen ze. Dat punt zal ik dan nu wel bereikt hebben, denk ik. Na veel genieten pakken we op de valreep nog een terras waar we een overheerlijk bittergarnituurtje verorberen. Terug bij de andere Sienen genieten we gezamenlijk van een aantal pizza’s. Lekker in het zonnetje met de nodige wijn voor diegenen die nog een nacht blijven. Ik vertrek rond acht uur richting het Friese, anderhalf uur 170 op de teller en ik ben weer thuis. Wat ik dit weekend gedaan heb? Uitgerust, gelachen, ontroerd geweest, en vooral genooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooten.

Door Anneke A.