20 jaar Motorsien

Back to the roots: vrouwen en motoren

Begin maart kwam ik Sonja in het COC tegen. Zij vertelde mij dat Motorsien haar 20 jaar bestaan zou vieren en dat ook ex-leden werden uitgenodigd. Details zouden volgen. En inderdaad werd ik op een gegeven moment door Danny gebeld. Ik reageerde met 'ja ehh, ik rijd geen motor meer...' Maar dat bleek allemaal geen probleem. Belangrijk was alle vrouwen weer eens bij elkaar te krijgen. Dus belandde er een motorsien-magazine in mijn brievenbus. De tijd stond stil. Echt geen glossy. Het 20 jarig jubileum inclusief van alles en nog wat kon je al vanaf €20 meemaken. De halve club werkte zich al weekeinde in het zweet om te zorgen dat een schuur een acceptabele feestruimte zou worden. Het klonk allemaal reuze hartelijk, maar ouderwets low profile. Bovendien bleek 'de olifant' in mijn geboortestreek te liggen. Ik had er zin.

Een vriendin informeerde wat ik met de Pinksteren deed, reageerde opgewonden met: oh die club met die heftige motorpotten! Ik moest even nadenken. Hoe zat dat eigenlijk 'heftig, potten? '. Volgens mij was Motorsien toch meer een feministische club. Zelfstandig motorrijden en onderhouden. Alles zelf willen kunnen doen. De eerste activiteit was niet zozeer met elkaar gaan rijden, maar met elkaar een motor uit/in elkaar halen/zetten. Ik zou wel zien. Kootje, Elske en Eva zorgden voor basics zoals tent, helm en motorkleding. En ik vertrok op zaterdag voor het feest met fiets en trein naar de bestemming.

Vanaf Gouda had ik een heerlijk fietstochtje langs de IJssel. Vrolijk telde ik de huisnummers af. Verbijsterd stopte ik bij het aangegeven nummer. Niks niet low-profile. Een vreemd prachtig Huis? Burcht? nee verbouwde Steenoven, suffie. (Waar we later een rondleiding door kregen. Niet alleen om de zeer interessante geschiedenis van het gebouw en zijn gebruikers en bewoners te horen, maar ook om de weg te leren kennen in dit toch wel echt grote pand, opdat wij niet per ongeluk op zoek naar een douche zouden verdwalen.) Daarnaast landerijen. Nee, niet zomaar een veldje om een tent op zetten. Nee land; met bomen en paden en sappige weitjes voor de tenten, en schuren voor machines en houtopslag, en gehuurde toiletten, en een groot betegeld stuk voor de motoren, en tafels en banken, en veel vrouwen die zich allemaal voorstelden. En als klapper een hele grote schuur feestelijk ingericht zoals je alleen maar een schuur feestelijk kan inrichten, met daarvoor een kok die bezig was een prachtige, lekkere maaltijd voor de gasten klaar te maken. Want plotseling voelde ik mij gast en welkom geheten, zoals ook daadwerkelijk gebeurde door de Landladies Marijn en Ariann. Dat gevoel heeft me niet verlaten de dagen en nachten dat het weekend duurde.

Het was een prachtig weekend. Zon, eten, drinken, feest, vuur, toeren. Op een locatie die deze keer ook helemaal van en door ons gemaakt was. Heel ontspannen, Italiaanse sferen. Geen welwillende campingeigenaar of nieuwsgierige ogen. Een weekend voor vrouwen die van motoren houden én voor vrouwen die van vrouwen op motoren houden. Ik vond het heerlijk.

Door Clari, oud-lid van Motorsien