Frisse winterlucht om de kuiten..

Openingstoerrit 20 maart 2005

Zoals beloofd was het prachtig motorweer. Zonnetje scheen, nog wat frisse winterlucht om de kuiten en nauwelijks wind.

De verzameltijd in Vianen van 12 uur werd wat ruim genomen, wegens het oppompen van banden, het schoonmaken van bougies en het vullen van de tanks. Je kent dat wel, zo na een periode met weinig aanleiding qua weer en mooie routes om op je motor te stappen.

Dat behalve motorrijders ook automobilisten een winterstop hebben, bleek uit een waanzinnige actie die een grote Amerikaanse bak uithaalde, op de rotonde vlak voor het centrum van Vianen. Dat een rotonde bij uitstek geschikt is om te blijven rijden tot je de juiste afslag te pakken hebt, en dat motoren – meestal, een enkele Russische zijspancombinatie daargelaten - geen achteruit hebben, bleek de bestuurder van dit slagschip totaal niet te interesseren. Of hij was er niet van op de hoogte. Dus vlak voor mij kwam het gevaarte piepend tot stilstand, om vervolgens doodleuk achteruit te kachelen, zodat hij de afslag kon nemen waar hij voorbij was gereden. De vraagtekens boven mijn helm werden vergezeld door een toeterconcert van de Sienen achter mij, maar meneer propte zijn benzineslurpende 6-cilinder doodleuk voor mijn voorwiel langs, de rotonde uit. Ik kon weinig anders dan schouderophalend doorrijden naar het café dat onze verzamelplek was.

Café 't Fust is voor koffieliefhebsters die van een stevige, goedgevulde bak koffie houden niet aan te bevelen. Als je daarentegen van zondagmiddagvoetbal op een groot, bleek scherm houdt, ben je aan het goede adres. Na het rondje koffie (bedankt, Elske) werd de route uitgedeeld en besproken. Ik vertelde dat het mij bij het voorrijden niet gelukt was de route-aanwijzingen te volgen. Dat, terwijl mijn blom dondje periode toch al weer een aantal jaren geleden is. Nu ben ik geen ster in route lezen en oriënteren, maar ik had het idee dat de aangegeven wegen echt moeilijk te vinden of zelfs verplaatst waren! Het weerhield ons er echter niet van om in de stralende voorjaarszon de helmen aan te sjorren, de zonnebrillen te poetsen en als kloeke rijdsters over de dijken te trekken.

Het maakte eigenlijk niet uit dat ik na plusminus 20 kilometer voorrijden de route al totaal kwijt was. De streek daar is geweldig mooi en in mijn ogen oer-Hollands: slingerdijken, voorzichtig in de bloesem schietende bomen, vergezichten omzoomd met rijen knotwilgen, een verdwaalde roofvogel en blaffende honden onder aan de dijk. We tuften lekker door, en ik reed gewoon met een schuin oog op de plaatsnamen op de route en die langs de weg.

Het voordeel van zo vroeg in het seizoen rijden is dat er nog weinig breeduitwaaierende fietsers en erachter plakkende voortkruipende auto's zijn. Bovendien waren we – helaas! - met een klein groepje, waardoor iedereen lekker aan kon pikken en we als een soepel voortsnellend sliertje over de weggetjes kronkelden.

Na ongeveer 45 minuten rijden waren we op de kaart zo'n 10 kilometer naar het westen opgeschoven, maar dan wel op de manier van ‘via Appelscha naar Schin op Geul'. Heerlijk gereden dus.. Voor de late lunch had ik die ochtend een naziekende Marijn en Ariann gestrikt. Hiervoor moesten we nog een aardig eindje rijden, want we waren pas bij Slag bij-Nieuwpoort. Nog even doorrijden langs de Lek en vlak voor Streefkerk met de pont naar de overkant. Zo'n gezellig pontje waarbij de pontbaas zich de benen uit z'n gat moet lopen om iedereen z'n geld te vangen voor de slagbomen al weer open gaan en we aan de overkant zijn.

Waren we maar bij het verderop gelegen Kinderdijk overgestoken..Voor diegenen die denken dat de N210 een snelle, tijdbesparende, mooi gelegen weg is; niet dus. Het is één van de saaiste en stompzinnigste wegen die ik ooit heb gereden. Één lange ononderbroken streep met camera's overal en grote, niet te missen borden: 60. Brrrr, normaliter krijg ik daar dusdanig de kriebels van dat ik de boetes riskeer en overal langs stuif. Maar als voorrijder met een groep achter me, heb ik me ingehouden. En dat is natuurlijk ook wel weer goed, want waarschijnlijk is die weg niet voor niets zo..

Gelukkig is het laatste stukje dijk vanaf Krimpen naar de Stenen Olifant prachtig om te rijden. Luid toeterend reden we naar beneden richting huis en werden uitbundig blaffend ontvangen door Beau en Djaz, die niet wist tegen wie ze het eerst moest opspringen.

De dames van de Steenoven hadden hun voorraadkast geplunderd en trakteerden ons op een heerlijke dis compleet met tosti's, uitsmijters, frieten, koud bier en hete thee. Na deze versterking voor de inwendige mens hebben we nog even een kritische blik geworpen in de schuur waar het lustrumfeest gehouden gaat worden. We kregen spontaan de kriebels, en, geloof me, het gaat een geweldige party-tent worden daar in het weiland! Na deze inspectie was het tijd voor de thuistocht, moe maar voldaan (as usual).

Tot slot: de opkomst. Ik kan het niet laten mijn teleurstelling uit te spreken over het feit dat we maar met 7 dames de openingsrit hebben gereden. Ik zeg dit niet omdat ik toevallig deze rit heb “georganiseerd” (met Mia samen), maar omdat ik me oprecht afvraag wat de rest van onze club, die toch draait om motorrijden, doet besluiten om niet mee te gaan. Mocht je daar iets over kwijt willen, dan zou ik dat graag willen horen, via email of slakkepost.

Door Petra


De openingstoerclub poseert voor de Stenen Olifant. Vlnr: Elske, Marjan, S.L, Marloes, Liesbeth, Mia, Ariann , en Petra . Djaz d'Hond controleert ondertussen de kwaliteit van Petra's schoeisel.