Hoe het allemaal begon…

Vijftien maart 1979 was voor mij een gedenkwaardige dag. Na een winter motorrijles had ik mijn rijbewijs. Ik wisselde mijn zilvervlootboekje in voor cash en kocht de motor waar ik al sinds mijn vijftiende verliefd op was: een Honda XL 500 off the road met een witte tank!

Mijn geld was op dus moest ik zelf leren sleutelen. Samen met het boek ‘Reparatie en onderhoud’ zat ik op de stoep voor mijn huis en probeerde mijn carburateur te repareren. Alles ging goed tot er een man op me afstapte en vroeg wat ik aan het doen was. Voor ik mijn mond kon openen duwde hij me opzij en begon met zijn rug naar me toe aan mijn motor te werken, al mompelend dat dit ‘geen vrouwenwerk’ was. Plotseling stond hij weer op, zei dat ik beter naar een garage kon gaan en terwijl hij snel de straat uitliep zag ik dat het heveltje dat daarnet nog heel was, nu gebroken was.

Het was een eenzaam bestaan als motorrijdster. Andere vrouwen op motoren waren er gewoon niet. Ik heb in die jaren zo veel gezocht dat ik nog steeds een vrouw direct herken aan haar manier van zitten op een motor. Uiteindelijk heb ik een advertentie gezet: ‘Motorrijdster zoekt andere motorrijdster’. Ik kreeg één reactie! Bij onze eerste ontmoeting liet zij me een artikel over de WIMA (Women’s International Motorcycle Association) zien. Ik werd direct lid en ging naar het eerste beste weekend. Daar stonden acht tentjes op een camping in Brabant. Acht andere vrouwen! Nee! Want wat schertste mijn verbazing, er waren ook mannen met hun motoren. Ik voelde me bedrogen, ik nam toch ook mijn vriendje niet mee! Ik wilde gewoon met vrouwen rijden, de technische achterstand inhalen en lol hebben.

In de zomer van ’84 ontmoette ik op het grote WIMA-treffen in Noord-Italië vrouwen van de Duitse vrouwenmotorclub de Hexenring. Ik besloot een zustervereniging in Nederland op te richten, vond een partner in crime bij de WIMA en we richtten Motorsien op.

Stukje uit het eerste artikel in het eerste Motorsien blad (nazomer 1984): ‘Hallo vrouwen, wij heten jullie van harte welkom bij onze nieuwe vrouwenmotorclub! ... We besloten om zelf een motorclub op te richten omdat we op een aantal punten kritiek hadden op WIMA-Nederland... Heel in het kort gaat het om de volgende dingen: - wij vinden dat de WIMA het veel te officieel aanpakt: met een bestuur, statuten, ledenvergaderingen e.d. Wij hebben ervaren dat dit onvermijdelijk een hiërarchie met zich meebrengt en daar wordt de sfeer niet beter op... De WIMA is tot nu toe heel voorzichtig met publiciteit, het gevolg is dat ze bijna niet bekend zijn en minder dan veertig leden hebben... Bij de WIMA-bijeenkomsten kan iedereen zijn man of vriend meebrengen (behalve bij de ledenvergadering of als de gastvrouw het uitdrukkelijk niet wenst)...’ Ja, Motorsien begon als een anarchistische motorclub voor en door vrouwen. Een paar maanden na de oprichting ben ik uit de WIMA gegooid omdat ik openlijk kritiek op hen had gegeven in een groot interview over Motorsien in de Volkskrant.

Ik heb alle blaadjes nog vanaf het begin. Nostalgisch bijna om doorheen te bladeren. Het klopte in de tijdgeest, je had de vrouwensleutelwerkplaats, de vrouwengarage, de vrouwen-boekhandels, -disco’s en -cafés. Veel bestaan er niet meer of zijn ‘gewoon’ geworden, dat is goed, de tijden veranderen. Toch ben ik stiekem trots dat Motorsien nog steeds bestaat, een motorclub voor en door vrouwen.

door Threes Anna (Threes Schreurs)