De overvloedige regens vorig jaar tijdens onze reis naar Denemarken hadden ons doen besluiten dit jaar ons onderkomen voor de nacht niet zelf mee naar Scandinavië te slepen maar ter plaatse te huren. Een wijs besluit, zo bleek. Want we hadden maar weinig tijd, twee weken, en we wilden een rondrit door Finland maken met als noordelijkste punt de poolcirkel. Van die twee weken gingen al vier reisdagen af waardoor we in Finland zelf nog 10 dagen over hadden om zo'n 3000 km af te leggen. Heerlijk was het dus steeds om na een lange dag op de motor met je houten reet op een zacht hotelbed neer te kunnen ploffen.

De reis ging per motor naar Noord-Duitsland (Rostock) vanwaar we in 24 uur verscheept werden naar Finland (Hanko). De tocht zelf was uiterst relaxed, maar het áán boord gaan daarentegen bracht de broodnodige sensatie met zich mee. 18 Motoren vooraan de stoet van honderden auto's, jankend en slippend de steile “ramp” (mét haarspeldbocht) op om als eerste de holle buik van het schip in te rijden. Daar werden we afgeblaft door mannen in felgekleurde overalls die ons naar een smal strookje dirigeerden, waar we onze fietsen met spanbanden moesten vastsjorren. Maar hoe? Afkijken dan maar van de mensen om ons heen die ook al in grote stress leken te verkeren. Snel, snel, snel. Geschreeuw van de overalls en het donderende kabaal van de binnenrijdende auto's.

Uiteindelijk hadden we dan toch onze motoren vast, blokken voor de wielen, en de bagage gedemonteerd. Terwijl het zweet van onze rug gutste strompelden wij met onze koffers en roltassen over de trappen naar de hoger gelegen dekken. Het was een wijze les. Bij het verlaten van de boot de volgende dag en ook op en af tijdens de terugreis, lieten we ons niet meer gek maken. Ontspannen deden we voorkomen dat we dit al jaren deden. Bovendien bleek het veel relaxter om alleen een tandenborstel en schone onderbroek mee aan boord te nemen in plaats van 40 kg bagage. Tenslotte móet vermeld worden dat May enkele prachtige hellingproeven demonstreerde. Zelfs ín de haarspeldbocht mét afgeslagen motor leek zij alles nog onder controle te hebben..

In Finland ging de reis via de westkust naar het noorden. Via de steden Hämeenlinna, Vaasa en Oulu naar Rovaniemi. Hoogtepunt was het knoflookfestival Jö te Oulu. Hier spoelden de mensen onvoorstelbare hoeveelheden knoflook in uiteenlopende gerechten en bereidingswijzen weg met eveneens onvoorstelbare sloten bier, waarna zij vervolgens ladderzat onder de zon - die de hele nacht hoog aan de hemel bleef staan - over de kade zwalkten. Er was ook bungee-jumpen. Daar zijn we maar niet gaan kijken..

Rovaniemi ligt op de poolcirkel. De Finnen claimen hier de bestaansrechten van de kerstman, maar het “Santa-park” was gelukkig die dag gesloten. Interessanter waren het Arctisch museum en de vele rendieren die vanaf dat moment voor ons op de weg liepen. Er was weer wat te beleven en we waren minder alleen. Want Finland is toch wel een erg leeg land. Overigens schijnen de rendieren vooral op de weg te lopen om even verlost te raken van de zwermen muggen in het bos. Tijdens dat genoegen zijn ze nauwelijks te motiveren om aan de kant te gaan als er een voertuig aankomt.

Verder zouden er duizenden elanden in dit land moeten voorkomen, maar die waren blijkbaar bang voor ons, en dus hebben we er geen gezien. Ook de 200 Finse beren hielden zich schuil.

Van Rovaniemi naar Kuusamo, de enige tocht door Lapland en tevens een van de mooisten van de reis. Verder langs de brede rivier de Kemijoki van het “droge” westen naar het glooiende meerrijke oosten.

Van Kuusamo via Kajaani, Kuopio en Mikkeli naar Helsinki. Prachtige tochten, maar na verloop van tijd werd het toch wat saai. Om dit te doorbreken namen we zo af en toe een D-weg, wat niet meeviel want de kleinere wegen vormen meestal kruisverbindingen tussen de doorgaande wegen en leiden je nauwelijks in de richting waar je heen wilt. En als je dan al een paar honderd kilometer op een dag móet afleggen wil je ook weer niet al te grote omwegen maken.

Eenmaal besloten we zelfs een witte D-weg (lekker dun dus vast veel te beleven) te proberen. Terstond belandden we op een zwaar verregende zandweg. Vroeger kende Finland alleen maar van dit soort wegen; eigenlijk een mengsel van steenslag, leem en olie, goedkoop en vorstbestendig. Alleen functioneel in de winter. Na 3 km rijden door de modder en bijna overreden door een bus en een brommer, gaf May het op. Ze bleef staan waar ze stond en was geen cm meer vooruit te krijgen. Toen zijn we dus maar omgedraaid, wat achteraf een best besluit was. Het zandpad bleek namelijk pas na 30 km weer op de verharde weg uit te komen.

Helsinki is een prachtige stad met mooie, oude, sfeervolle gebouwen. In heel Finland zijn er nauwelijks oude dingen te vinden, maar Helsinki maakte alles goed. Nog even wat cultuur snuiven na al die dagen alleen maar bossen en meren te hebben gezien. Daarna waren we er wel weer aan toe om naar huis te gaan.

Finland was prachtig, maar wel wat saai. Bijna alle bezienswaardigheden liggen ver buiten de doorgaande wegen en derhalve hebben wij er weinig van gezien. Maar voor wie eens zin heeft in wat zandpaden.. ?

Het rijden was heerlijk, de mensen waren supervriendelijk, en samen hadden we een onvergetelijke tijd!


Door Pieta